Daar is plekke in ‘n dorp waar dit voel asof iemand die volume van die wêreld ‘n slag afgedraai het.

George se Van Riebeecktuine is een van hulle.

‘n Paar honderd meter van die dorp se besige strate af lê ‘n lang, groen strook waar groot bome skaduwee gooi, voëls baljaar en mense sommer net kan kom sit en die wêreld ‘n rukkie vergeet.

Maar dit het nie altyd so gelyk nie.

Kyk ‘n mens na ‘n ou lugfoto van die tuine uit 1960, is dit moeilik om te glo dat dit dieselfde plek is.

Die oop grasvelde, klein boompies en kronkelende paadjies vertel van ‘n tuin wat destyds nog besig was om te ontwikkel.

‘n Groen aar deur George

Die Van Riebeecktuine lê langs Heatherlands, tussen Arbourweg en Davidsonweg, en vorm een van George se belangrikste groen ruimtes.

Die lang, smal tuin is veel meer as net ‘n park. Dit vorm deel van ‘n groen verbinding tussen die Outeniquaberge en die beboude dorp, en bied skuiling aan ‘n verrassende verskeidenheid voëls, insekte en klein diertjies.

Met ‘n bietjie geluk kan ‘n mens selfs ‘n bosbok gewaar.

Maar dis die groot bome wat die plek sy besondere karakter gee.

Hulle vorm ‘n groen dak oor dele van die tuin, met koel skadukolle waar ‘n mens op ‘n warm somersdag kan ontsnap van die son.

Die verskil tussen die ou foto en die moderne lugfoto wys wat tyd, geduld en baie jare se groei kan vermag.

‘n Tuin wat mense na aan die hart lê

Die Van Riebeecktuine het oor die jare baie te danke gehad aan die mense wat bereid was om hul tyd en energie aan die plek af te staan.

Die Van Riebeecktuinevereniging, ‘n groep toegewyde vrywilligers, het ‘n belangrike rol gespeel om die tuine te versorg en te verbeter.

Daar is oor die jare hard gewerk om rommel te verwyder, bankies en vullisdromme aan te bring, paadjies in stand te hou en die tuin weer ‘n plek te maak waar inwoners graag tyd deurbring.

Dit is maklik om sulke groen ruimtes as vanselfsprekend te aanvaar, maar hulle bly net mooi wanneer iemand bereid is om na hulle om te sien.

En gelukkig is daar mense wat verstaan hoe waardevol ‘n rustige stukkie natuur in die middel van ‘n groeiende dorp is.

‘n Piekniek, ‘n sportmotor en ‘n bietjie stilte

Die tuine is al lank ‘n gewilde plek vir fotograwe. Troufoto’s, matriekafskeidfoto’s, gesinsportrette en selfs motorfoto’s word hier geneem.

Met een van ons besoeke het ons sommer besluit om twee vlieë met een klap te slaan.

Ons het destyds ‘n Mercedes-AMG GT op toets gehad vir ons susterpublikasie, Ultimate Drive, en die Van Riebeecktuine was ‘n uitstekende plek om ‘n paar foto’s van die motor te neem.

Maar waarom net foto’s neem as jy sommer ook ‘n piekniek onder die bome kan hou?

En so het ons ‘n rustige rukkie tussen die groot bome deurgebring, terwyl mense met hul honde verbygestap het en ander sommer net op die gras of onder ‘n boom gesit het.

Dis nogal ‘n vreemde kombinasie, ‘n kragtige Duitse sportmotor en die rustige atmosfeer van ‘n ou George-tuin.

Maar miskien is dit juis die lekker van die plek. Jy hoef niks besonders te kom doen nie.

Jy kan maar net daar wees.

George se rustige hart

George het oor die afgelope dekades geweldig verander.

Nuwe woonbuurte, besighede en besige paaie het die dorp laat groei, en die rustige George van vroeër is nie altyd so maklik om raak te sien nie.

Maar in die Van Riebeecktuine leef iets van daardie ou karakter steeds voort.

Dis ‘n plek waar kinders kan speel, mense kan stap, fotograwe hul foto’s kan neem en iemand sommer met ‘n boek onder ‘n boom kan gaan sit.

Kyk weer na die foto van 1960 en vergelyk dit met die groen tuin van vandag.

Dis een van daardie seldsame gevalle waar ‘n plek met die verloop van tyd net mooier geword het.

En soms is die beste manier om ‘n plek te waardeer nie om daardeur te ry nie, maar om vir ‘n slag stil te hou.

George se hart het nog ‘n rustige plekkie.

Ons moet net onthou om dit te waardeer.